Positief onderwijs / positief onderwijzen

Wat is positief onderwijs én wat is positief onderwijzen? Tja daarover valt behoorlijk te discussiëren want het is natuurlijk maar net aan wie je het vraagt. Wat vind diegene belangrijk én in welke situatie speelt het zich af?

Wie bepaald eigenlijk wanneer er positief onderwezen wordt?
Wie wordt er gehoord bij de waardebepaling van positief onderwijs?
Waarover gaat positief onderwijs eigenlijk?
Is het alleen de kennis of spelen er meer dingen mee?

Bij het onderwijs zijn behoorlijk wat partijen betrokken én een ieder heeft een mening. Hoe kan men er dan voor zorgen dat er meer positief onderwijs gegeven én ervaren wordt? Want geven is één maar de beleving door de verschillende betrokken partijen is van een heel ander kaliber. Willen we als inwoners van Nederland niet allemaal dat onze kinderen goed en positief worden onderwezen, ja toch. En is het niet ontzettend belangrijk dat dit door gemotiveerde mensen gebeurd die samen met uw kind deze periode in zijn/haar leven zo aantrekkelijk mogelijk maakt.

Tegenwoordig is het een hele uitdaging als leerkracht om het werk, waar veelal met passie voor gekozen is, uit te voeren. Je lessen op een positieve, motiverende, creatieve manier overbrengen op leerlingen……………..ga er maar aan staan. Ik heb diep respect voor de mensen die in het onderwijs werken. Het gaat er niet alleen maar om dat er voldoende kennis overgebracht wordt.

School is de plek waar kinderen veel van hun tijd doorbrengen tijdens het opgroeien naar de volwassenheid. Je doet er niet alleen maar kennis op, je ontwikkeld jezelf op allerlei gebieden waardoor je straks als het goed is een evenwichtige volwassene bent die weet wat hij graag wil en met voldoening kan werken binnen onze maatschappij. En dat………….gaat niet vanzelf. Daar heb je oefening voor nodig, motivatie, aanmoediging en bovenal een veilige omgeving waar je mag vallen en weer opstaan, waar je kunt uitproberen, ondervinden, beleven en ondergaan.

Het lijkt er soms op dat kinderen geboren worden en al van alles perfect moeten kunnen. De surprises tijdens de sinterklaas………………zijn helaas………….. steeds vaker gemaakt door ouders. En dat doen deze lieve ouders vast met de beste bedoelingen!
En toch……………. Het zou zo fijn zijn als de kinderen dit zelf zouden doen (met hulp van die lieve ouders natuurlijk, geen probleem).


Je brengt de kinderen een stukje verantwoordelijkheid bij, hun creativiteit wordt aangesproken, er mag geklungeld worden (dat is het avontuur toch) en dan staat de ouder vast aan de zijlijn om het eindresultaat naar school te kunnen brengen.  De kinderen leren hier ook heeeeeellllll erg veel van.

Tijdsplanning, respect, creativiteit, verantwoordelijkheid, omgaan met teleurstelling, doorzetten, discipline, etc.

En weet………….
er bestaat geen falen, alleen uitgesteld succes!

Het lijkt er nu misschien op dat ik de wijsheid in pacht zou hebben en de ouders op de vingers wil tikken en dat is totaal niet de bedoeling.
Mijn doel is het besef brengen
dat kinderen op school een zeer leerzame en ook leuke en speelse tijd kunnen hebben. Je mag leren en uitproberen zodat je straks als je groot bent zelf hebt ontdekt wat je leuk vind, goed kunt, wat minder goed kunt, wat jij belangrijk vind én waar je gelukkig van wordt. En het zou zo mooi zijn als je dat mag ervaren bij een bevlogen gepassioneerde leerkracht die begrijpt wat er nodig is en daarnaar kan handelen.
En samen met je ouders kan je dan straks terugzien op een periode waar je met blijdschap en trots op kunt terugkijken.

Voor mij staat positief onderwijs en positief onderwijzen in ieder geval voor de plek waar leerlingen én leerkrachten mogen leren en werken in een veilige omgeving. Waar met respect voor een ieder, dus leerling, leerkracht én ouders een mogelijkheid gecreëerd wordt voor de ontwikkeling van kinderen tot evenwichtige volwassen mensen.

Als schoolcounsellor kan ik mijn expertise inzetten voor leerlingen, leerkrachten en ouders.
Wil jij weten waarvoor je bij mij terecht kunt? Kijk dan hier

En dan ben je ineens getuigen van een gesprek…

Ja, daar kan ik niks aan doen. Nee. Hoe bedoel je? En wat heb je toen gezegd? Nou dan is het toch oké, of niet? En wat maakt dat uit dan? Ja, dat kan toch. Maar waar ben jij dan nu? O, ja dat is natuurlijk niet handig. En wat zij papa toen?

Enz. enz. enz.

Mijn verbazing is groot. Heel erg groot!
Ik was getuigen van een telefoongesprek tussen een moeder en een kind. Nou, zal je misschien denken, dat is toch niks bijzonders. Misschien ga je mijn verbazing begrijpen en voelen als ik je vertel dat dit gesprek plaats vond op de wc in een toiletgebouw van een camping. Ja echt! Is dat nou niet om verbaasd over te zijn?

De dame in kwestie bevond zich, net als ikzelf overigens, op het toilet! 
En dan bedoel ik echt in de ruimte waar je, in mijn beleving, ongestoord een plasje zou doen, of iets anders natuurlijk hahaha. Als het nou over iets heel dringends zou gaan, dan zou ik het nog begrijpen. Maar dit gesprek bleek niet zo veel impact te hebben, begreep ik aan de woorden van de moeder. Ja, vanwege mijn verbazing heb ik het verhaal, nieuwsgierig als ik kan zijn, even afgeluisterd, totaal flabbergasted. Haar frustratie was wel steeds meer te horen, maar dat ging meer over het feit dat het gesprek op dit tijdstip en deze plaats misschien toch niet zo handig was. En toen ik weer rustig onder de luifel bij onze caravan aan het genieten was, bleef het gesprek een beetje in mijn hoofd rondhangen.

 

 

 

Wat maakt dat er mensen zijn die op dát moment en op die plaats vinden dat ze blijkbaar bereikbaar moeten zijn en een gesprek aannemen en ook daadwerkelijk gaan voeren.

 

 

 

  • Wat gebeurd er intern bij deze mensen?
  • Willen ze echt 24/7 bereikbaar zijn?
  • Vinden ze dat ze zelfs op een toilet bereikbaar moeten zijn?
  • Hebben deze mensen nog zelf zeggenschap over hun tijd?
  • Of bepalen anderen hoe zij met hun tijd omgaan?
  • Is het wenselijk en verstandig om als ouder 24/7 bereikbaar te zijn voor je kind(eren)?

 

 

 

Wat maakt dat deze moeder het gesprek aanneemt en ook echt gaat voeren, ondanks dat zij binnen enkele seconden al kan weten en voelen dat het gesprek ook wachten kan en later gevoerd kan worden?

 

En hoe zit dat bij jou?
Hoeveel impact heeft de mobiele telefoon op jou, op je tijd en op je leven?
En wees eerlijk naar jezelf toe, want de cijfers over mobiel gebruik liegen er niet om.

Weet jij waaraan je je tijd wilt besteden? En doe je dat dan ook? Of ben je een moeder die vindt dat ze alles prima onder controle heeft en helaas haar eigen tijd en “vrije tijd” in laat vullen door anderen?

Bewustwording van tijd en gedrag geeft inzicht in “HOE” je je leven leeft.

Mocht jij niet tevreden zijn over “hoe” jij invulling geeft aan je tijd, graag eens van gedachten wilt wisselen of handvatten wilt hebben over je eigen gedrag, dan kan ik je daarbij helpen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitstellen, ben jij daar goed in?

Ja hoor, afgelopen week werd ik weer eens geconfronteerd met een gedrag waar je soms moedeloos van wordt. UITSTELLEN. Soms ben ik daar heel erg goed in. Ik heb iets op mijn to do lijstje en ………….. stel het uit. Keer op keer. Ik doe het morgen wel, of volgende week, of volgende maand, of………………

Het is 9.00uur en ik ga van start met mijn werkdag. O ja, nog eerst even mail checken en dan begin ik aan dat ingewikkelde project. Na enige tijd komt mijn collega binnen met een klus. Of ik even kan helpen. Natuurlijk! Die klus is leuk en zo klaar, doen we. 10.30uur, tijd voor koffie. Even facebook checken en dan aan het project. Onderweg naar mijn werkplek roept mijn leidinggevende me zijn kantoor binnen voor een spoedklus die nog vóór de middag af moet. En dan is het lunchpauze en ben ik “nog steeds niet begonnen aan mijn project……..”

Herkenbaar? Heb jij daar ook last van, van uitstellen? En baal je dan dat je die tijd kwijt bent en loop je jezelf op te peppen en te motiveren om straks echt aan het werk te gaan?
Of ben jij iemand die altijd alles direct aanpakt en door stoomt?

Je kunt veel redenen hebben of verzinnen om dingen uit te stellen zoals

  • Er zijn nog belangrijkere klussen.
  • Geen zin in.
  • Ik zit niet helemaal lekker in mijn vel.
  • Mijn leidinggevende heeft een spoedklus.
  • Ik heb gewoon last van faalangst.
  • De was moet nog gedaan worden.
  • De kinderen hebben hun wekelijkse clubje.
  • Morgen is beter, dan heb ik echt de rust om te starten.
  • Etc.

ZIE JIJ ER ALS EEN BERG TEGENOP?

Als je denkt aan datgene wat je eigenlijk zou moeten gaan doen.
Wat denk je dan? En wat voel je dan?
Heb je er gewoon geen zin in? Houdt iets je tegen? En wat is dat dan precies?
Wat er bij mij gebeurt is dat ik uitstel, daar allerlei gedachten over heb en het me een rot gevoel geeft, wat alleen maar groter wordt. Ik lijk ook aan niets anders meer te kunnen denken.

Veel mensen hebben er last van en toch blijven ze het doen. Wat doen we nou eigenlijk met dat uitstelgedrag?  Want ‘gedrag’ dat is het. We stellen die taak of dat project uit tot een ander tijdstip. En weet je dat we er vaak heel handig in zijn geworden. Het is een soort verstoppertje spelen, vaak met lastige to-do’s in ons bewustzijn. Het onderbewuste speelt helaas daarna regelmatig op en laat je op diverse momenten denken en voelen aan wat nog “moet” gebeuren. Je kunt er soms zelfs nachten van wakker liggen want die ruis in je hoofd blijft aanwezig en verzorgt onrust, vermoeidheid en zorgen in je hoofd. Bij mij blijven de gedachten op zo’n moment als een film die niet te stoppen is doordraaien, een soort repeteer stand, totdat ik er echt gek van word. En ik verzeker je, het voelt echt niet fijn.
En is dat nou eigenlijk wel zo handig?

 

UITSTELGEDRAG is altijd het gevolg van een onderliggend probleem of een onderliggend gevoel.

uitstellen

Uitstellen kost energie, geld  en tijd.

Op de korte termijn levert het je wat op, anders doe je het niet. Ja, voor eventjes is het rustig in je hoofd, want je stelt je taak uit en daarmee is hij er even niet, toch? Al gauw blijkt dat je er toch weer mee bezig bent. Het blijft je achtervolgen totdat………………….je niet meer uitstelt maar aanpakt wat je moet gaan doen.

Maar op de lange termijn levert het vaak nog veel meer voordeel op, al sta je daar nu niet echt bij stil.

Als je direct in actie komt voor een taak of een project en direct gaat DOEN en minder uitstelt ervaar je;

  • Een opgeruimder hoofd.
  • Een gevoel van rust.
  • Kortere to-do lijstjes.
  • Het gevoel orde op zaken te hebben.
  • Het gevoel overzicht te hebben.
  • In control te zijn..

Noem er nog maar een paar op. Er zijn er zat.

Wanneer je niet alles in je hoofd hebt zitten en zoveel mogelijk direct afhandelt, kan je ook beter en makkelijker inspelen op onverwachte dingen. Je hebt mentaal en emotioneel ‘ruimte’.

Mijn tip:

schrijvenPak een vel papier en schrijf op wat je uitstelt.

Stel jezelf nu de vraag; waarom ben ik aan het uitstellen?

Schrijf dan zo snel mogelijk zo veel mogelijk redenen op  (Geef jezelf hiervoor 3 minuten de tijd)

Het waarom achterhalen van uitstelgedrag geeft je inzicht in het achterliggende gevoel.

Stel jezelf nu de vraag; wat levert het mij op als ik NU direct ga DOEN in plaats van uitstellen?

Schrijf zoveel mogelijk voordelen op voor jezelf als je deze taak/dit project gedaan hebt.

En wat doet dit inzicht met je gevoel?

Hoe zou het zijn als je NU direct de 1e stap zou zetten en gaat DOEN.

Starten met de eerste stap, is meestal het minst makkelijk en wel het aller belangrijkste. De rest volgt als vanzelf.
Na de 1e stap is het gemakkelijker om door te gaan naar de 2e, 3e enzovoorts.stappen

“You don’t have to see the whole staircase to take the first step”

En weet dat de kern van uitstelgedrag meestal op een diepere laag zit.

Als jij wilt achterhalen wat jouw uitstelgedrag in werking zet, neem dan contact met mij op en we gaan samen op weg naar oplossingen.